موضوعی که مدتی است ذهن من را مشغول کرده است و خوشحال میشوم اگر دوستان دیگر هم نظرشان را بفرمایند بحث پژوهش های مرتبط با مدیریت شهری و نگارش و انتشار مقاله در ژورنالهای معتبر در این گستره و گستره های مرتبط است.
مقدمه بحثم برای بسیاری از دوستان روشن است اما میخواهم از ان نتیجه ای بگیرم.
مدیریت شهری یک حوزه میان رشته ای است یعنی نمی توان ان را در محدوده یکی از گستره های کلاسیک علوم انسانی مانند اقتصاد - جامعه شناسی - حقوق - آمار و ... دسته بندی کرد. یعنی مدیریت شهری با همه این حوزه های علمی در ارتباط و به نوعی مصرف کننده این علوم است. برای کسانی که علاقه به کار پژوهشی در زمینه مدیریت شهری دارند یا باید کشش بیشتری به سوی یکی از این زمینه های کلاسیک علمی پیدا کنند و یا به طور کامل میان رشته بودن یا interdiciplinary بودن مدیریت شهری را در نظر بگیرند و کار پژوهشی خودشان را بر نقش و ترکیب این حوزه های کلاسیک در حل مسایل شهری لحاظ کنند.
به نظرم هردو این گزینه ها بسیار جذابند. برای مثال تمرکز بر رشته هایی مانند جامعه شناسی شهری - انسان شناسی شهری و یا مطالعات مربوط به Community ها یا اجتماعات انسانی -بررسی شورش ها -انقلابها و یا تحولات شهری و دیگر موضوعات مرتبط با جامعه شناسی.
اقتصاد شهری و حوزه های پیرامونی ان هم میتواند برای برخی از پژوهشگران جذاب باشد.
میان رشته ای بودن مدیریت شهری برای پژوهشگران هم یک فرصت است و هم یک نقطه ضعف.
فرصت است از ان رو که زمینه های وسیعی پیش روی محققان است که میتوانند در مورد ان به پژوهش بپردازند. نقطه ضعف است از ان رو که پژوهشگر مدیریت شهری برای انکه بتواند در یکی از شاخه های کلاسیک و مرتبط با مدیریت شهری به کار پژوهشی بپردازد نیاز به مطالعه زیاد و افزایش دانسته هایش در ان گستره علمی را دارد. به عکس برخی از استادان و یا دانشجویان که همگن نبودن دانشجویان و امدن انها از رشته های متفاوت تحصیلی را یک نکته منفی میدانند فکر میکنم که تحصیل و کار در رشته های مختلف فرصتی است که میتواند پایه های برای انجام کارهای پژوهشی در باره مدیریت شهری و با تکیه بر تجربه فردی باشد.
فکر میکنم دانشگاه و اتمسفر موجود ان نقشی با اهمیت اما نه حیاتی در جلب دانشجویان به سوی کار پژوهشی را دارد. در برخی از دانشگاهها به خصوص دانشگاههای فنی و مهندسی و پزشکی مطرح کشور تب انتشار مقاله و انجام کار پژوهشی بسیار بالاست اما در دانشگاهها و رشته های علوم انسانی به خاطر دشواری ذاتی انتشار مقالات در سطح بین المللی کمتر شاهد این کشش هستیم.
من انتظارم از دانشگاه علامه به عنوان دانشگاهی که بزرگترین دانشگاه علوم انسانی کشور و اگرنه مطرح ترین یکی از مطرح ترین دانشگاههای کشور است بیشتر از انی بود که شاهدم.
به نظر میرسد که تب و علاقه به پژوهش و به تبع ان انتشار مقاله چندان داغ نیست.
البته منظورم انجام کارهای قراردادی برای سازمانهای داخلی نیست که نمیتوان ارزش ان را نادیده گرفت چرا که بر مسایل ملموس و انی کشورمان تکیه دارد. بیشتر منظورم از این بحث پژوهش و انتشار مقاله در ژورنالهای شناخته شده بین المللی و به فرض اولی ژورنالهای ISI است.
ارتباط بین المللی مدیریت شهری کشور ما چه از سوی دانشگاهها و چه از سوی سازمانهای حرفه ای بسیار ضعیف به نظر میرسد. وقتی دسترسی - اشنایی و خواندن ژورنالهای مطرح از طریق بانک اطلاعاتی دانشگاه که گام اول است به یک کابوس بدل میشود بقیه راه هم کمتر دشوار نیست.
معتقدم که تغییر این جو با تلاش و صرف انرژی ممکن است. رشته مدیریت شهری انگاری در کشور ما شبیه بچه های بی سرپرست یا حداقل بد سرپرست است. نمی خواهم نق بزنم یا مشکل را به گردن دانشگاه ها بیندازم چرا که فکر میکنم از دانشجوی تحصیلات تکمیلی انتظار میرود که برای طی همه مسیر چشم به راه راهنما نماند.
گذشته از گام های فردی فکر میکنم که یکی دو قدم جمعی به توسعه رشته مدیریت شهری کمک میکند:
- تهیه اساسنامه و شروع به فعالیت انجمن علمی و صنفی مدیریت شهری که بتواند میان دانشجویان و دانش اموختگان این رشته ارتباط برقرار کند .
- برگزاری سمینارهای علمی دانشجویی که انگیزه ای بر فعالیت و ارتباط بیشتر میان دانشگاههای ارایه کننده این رشته اند.
- برگزاری جلسات منظم میان دانشجویان چند دانشگاه ارایه کننده این رشته.
- ارتباط بیشتر با دانشگاهها و دانشجویان حوزه های مرتبط مانند طراحی و برنامه ریزی شهری - گرایش های مرتبط جغرافیا و...
- ارتباط منظم با دانشگاههای مطرح خارج از کشور که در این حوزه فعالند. دعوت از اساتید مطرح برای برگزاری کارگاههای کوتاه مدت میتواند بخشی از این کار باشد.
-راه اندازی یک وب سایت به زبان انگلیسی که مطرح کننده مسایل و پژوهشهای انجام شده در کشور باشد.
- برگزاری کارگاههای نگارش مقاله به زبان انگلیسی و اشنایی با مراحل و مسایل مربوط به ان.
