یک مسئله ای را میخواهم مطرح کنم که مدتی است ذهنم را مشغول کرده است اون هم نحوه برخورد دانشگاهها با دانشجویان است. در بسیاری از کشورها دانشگاهها میکوشند حتی بعد از اتمام تحصیل هم با دانشجویان سابقشان تماس داشته باشند و حتی بدانند که در چه کاری مشغولند و ایا درس خواندن در دانشگاه مربوطه چه اثری در حرفه و پیشرفت شغلی انها داشته است. حتی برخی از دانشگاهها برای تبلیغ اعلام میکنند که مثلا فلان درصد از درس خواندگان انها در مشاغل بالا هستند. وارد سایت هر دانشگاهی که بشوید (هر به معنای کشورهای توسعه یافته) به محض اینکه یک اکانت درست کنید کلی ایمیل و اطلاعات دریافت میکنید. در دنیای کنونی وبسایت دانشگاه مثل نمای یک ساختمان است که وضع درب و داغان ان نشان از اوراق بودن درون ان دارد. دادن ایمیل دانشگاه طلبمان یک نفر حتی ایمیلهای ما را نپرسید که یک وقت خدایی نکرده یک دونه ایمیل خودکار هم برای کسی فرستاده نشود.!! انگاری از دید دانشگاه دانشجویان عبارتند از تعدادی موجود مزاحم که باید هر چه زودتر شر را کم کنند. ان از سیستم بانک اطلاعاتی در پیتی که هیچ ژورنال یا نشریه ای را نمیتوان در ان یافت. یکی از دوستان سوال کرده بود که چرا دسترسی درست به دانشجویان نمیدهید که گفته بودند چون موجب سو استفاده میشود. سو استفاده از چه؟ از خواندن مقالات علمی؟

ایا سری به وب سایت انگلیسی دانشگاه علامه زده اید؟ اخرین خبر ان مال یک سال پیش است. فرض کنید جنابعالی میخواهید با یک دانشگاه خارجی مکاتبه یا ارتباط برقرار کنید. اولین کاری که استاد مربوطه میکند این است که سری به وب سایت دانشگاه شما میزند و سریعا متوجه میشود که با برترین دانشگاه علوم انسانی کشور طرف است. مگر خرج راه اندازی یک وب سایت ابرومند چقدر است. مگر فرستادن یک ایمیل خودکار  ماهی یا مدتی یک بار چقدر خرج دارد؟ ایا مدیریت دانشگاه نمیتواند از این ابزار با ارزش برای ارتباط با دانشجویان استفاده کند. البته دانشگاههای مانند تربیت مدرس و تهران وب سایت انگلیسی ابرومندتری دارند و کمی اطلاعات در انها یافت میشود. باور کنید به هیچ جا بر نمیخورد اگر رییس دانشگاه یا دانشکده اول ترم یک ایمیل به کل دانشجویان بزند و بگویید سال جدید مبارک. مگر نه اینکه احساس هم بستگی و علاقه میان دانشجو و دانشگاه و مدیران افزایش میابد.

ایا کسی از دوستان دانش جو یا دانش اموخته مدیریت شهری تا به حال چشمش به یکی از ژورنالهای مرتبط با مدیریت شهری که در قرن بیست و یکم منتشر شده باشه خورده است. ظاهرا تنها مزیت انقلاب اطلاعاتی و ورود اینترنت به دانشگاهها این بوده که همان نسخه های چاپی قدیم هم ناپدید شده اند. شاید بشود با هزار بدبختی نسخه نرم افزاری این نشریات را یافت اما دانششگاه جایی است که نمیتواند از نسخه کاغذی چشم بپوشد.

در دنیایی که جوامع علمی مرز نمیشناسند و همکاران در سطح جهانی هستند که همدیگر را ارزیابی و یا به رشد هم کمک میکنند میزان ارتباطات بین المللی دانشکده مدیریت چقدر است. میخواستم بگویم که ما هنوز وارد قرن بیست و یکم نشدیم اما دیدم اگر وارد قرن بیستم هم شده باشیم در دهه های اولش هستیم. چندتا استاد مطرح خارجی تا به حال برای بازدید - ارایه مطلب یا چه میدانم تبادل دانش به دانشکده مدیریت امده اند؟ اگر شما خبر دارید بفرمایید. 

 ا