سودای بایسیکل
دیری است که جراید و رسانهها و سایتها و بقال سر کوچه ما و ... هجمه کردهاند در فواید دوچرخه؛ که عجب خوب جهازی است و دود نمیکند و بنزین نمیخواهد و فارغ از سیاستهای انقباضی و انبساطی دولت است و قاعده نفی سبیل را هم در خود نهفته دارد چون «های تِک» نیست و اجل از اینها، سلامت جان را تضمین کننده است.
اما این بنده حقیر سراپا تقصیر که دست بر قضا در سنه ماضی و ایام شباب، به کرات از این مرکب استفاده کرده و فاصله منزل تا دانشگاه فردوسی را (که اتفاقاً برعکس قاطبه خیابانهای تهران شیب کمی هم دارد و سراسر در بلوار وکیل آباد مشهد است) به مدد آن طی مینمودم، چند خطی از حسناتش برایتان سیاهه میکنم باشد که مقبول افتد:
1- از عطر و ادوکلن و خوشبو کننده هر چه دارید، در خورجین کنید چون ممد حیات دیگران خواهد شد! زعما و علمای قوم از خاطر بردهاند که اقلیم این مملکت با بلاد کفر توفیر دارد و اختلاف دما در زمستان و تابستان بیش از 50 درجه است. دوچرخه سواری در تموز مغزتان را تصعید میکند و در زمستان دماغتان قندیل میبندد. ترجیحاً برای تابستان با یک لوازم آرایشی و بهداشتی قرارداد داخلی امضا کنید.
2- وصیتنامه خود را به روز رسانی کنید. چون این مرکب هندلینگ سه بعدی دارد (با قابلیت تک چرخ زدن) و از بهترین ترمزهای فرنگی بهرهمند است، جانتان به نخی بسته است و فرشته مرگ را یدک میکشید. همیشه از کنار برانید.
3- لاستیک زاپاس را فراموش نکنید چون اگر بخت یارتان نباشد و ناگهان پنچر گردید، باید کار و دلمشغولیهای آن روزتان را بی خیال شوید.
4- طوری برنامهریزی کنید که برای هر روز فقط یک کار را انجام دهید؛ چون بیشتر از این امکانپذیر نیست. ضمناً جای پارک دوچرخهتان به همراه زنجیر پهلوان حسن (که با آن معرکه میگرفت) را نیز همراه ببرید و دیگران را دزد نکنید.
مخلص کلام آنکه دوچرخهسواری به عنوان یک راه حل برای کاهش ترافیک و ایضاً کاهش آلودگی هوا را فقط میتوان برای درمان افسردگی پیشنهاد کرد چون باعث انبساط خاطر شنونده است. ضمناً، بسیاری از آقایان (منجمله امام جمعه مشهد) دوچرخهسواری را مختص ذکور میدانند، به عبارت دقیقتر هرچه میریسید از قبل پنبه شده است چون بایستی به صورت تک سرنشین از دوچرخه استفاده کنید که این هم خودش ترافیکآور است (:
(پینوشت: آن 4 مورد که ذکر کردم عیناً برای اینجانب رخ داده است.)
