اصول پايداري اجتماعي مجتمع هاي مسکوني در شهرهاي ايراني-اسلامی نوشته ضرغامي اسماعيل


در دهه هاي پاياني قرن بيستم و شروع قرن بيست و يکم، پايداري به عنوان يکي از مباحث مطرح در کليه عرصه ها، به ويژه در عرصه فضاهاي شهري و معماري مطرح بوده است اين موضوع ميتواند از طريق سه مولفه اقتصادي، زيست محيطي و اجتماعي در کنار يکديگر به تعادل برسد. وجه اقتصادي معمولا به علت انگيزه هاي مالي و انتفاعي توسط سرمايه گذاران رعايت ميگردد. حتي در اغلب اوقات به حد افراط مورد توجه قرار مي گيرد و چه بسا مشکلاتي را از اين براي سبب ميشود. مسايل زيست محيطي نيز به فراخور هر جامعه براي خود ضوابطي دارد و مورد توجه واقع ميشود، اما آنچه مغفول ميماند وجه اجتماعي توسعه است. در پژوهش و مقاله حاضر، اصول پايداري مجتمع هاي مسکوني از بعداجتماعي شامل عدالت، زيباشناسي، راحتي، آسايش، امنيت و رشد کودکان، هويت اجتماعي و ساير مسايل مشابه در شهرهاي ايراني - اسلامي مورد بررسي قرار ميگيرد.............جاي توجه دارد که اين مقاله بيشتر با نگاه کالبدي نگارش يافته است.