آسيب شناسي مدل اداره امور شهر در ايران
انتشار يافته در فصلنامه پژوهش هاي جغرافيايي ، شماره 63- حجم فايل زيپ 337 کيلوبايت
نويسنده : احمد آخوندي عباس ، ناصر برك پور ، ايرج اسدي ، ميثم بصيرت ، حبيب اله طاهرخاني چکيده:
مدل مديريت شهري، يكي از موضوعات كليدي در ارتباط با نحوه اداره شهرهاست. تجربيات جهاني نشانگر كاربرد مدل هاي گوناگون اما برخوردار از تعريف، ويژگي ها و چارچوب نهادي و قانوني مشخص است. در ايران با وجود سابقه يك صد ساله تشكيل نهاد شهرداري، تاكنون در هيچ يك از متون قانوني، نامي از مدل مديريت شهري برده نشده است. با اين حال بررسي سير تطور مدل هاي مديريت شهري در ايران نشان مي دهد تاكنون مدل شورا – مدير شهر، رايج ترين مدل مديريت شهري بوده است. در اين مقاله مدل هاي مختلف مديريت شهري در امريكا و بسياري از كشورهاي اروپايي و نيز سير تطور مدل هاي مديريت شهري در ايران بررسي شده است. همچنين پس از تحليل مدل كنوني مديريت شهري در ايران، آسيب ها و نقايص اين مدل شناسايي شده است. بررسي هاي انجام شده در اين تحقيق نشان مي دهد مهم ترين نقاط ضعف مدل رايج در مديريت شهرهاي ايران عبارتند از: عدم تفكيك رهبري سياسي از مديريت تخصصي، محدود بودن وظايف نهادهاي مديريت شهري، يكسان بودن مدل اداره امور شهر در تمام شهرهاي كشور، ضعف مكانيسم هاي نظارت و تعادل بخشي در تنظيم رابطه شورا و شهردار، عدم شكل گيري شوراهاي محله اي و منطقه اي زير مجموعه شوراهاي شهر و نحوه انتخاب اعضاي شوراي شهر.
